ظاهرا منظور از طمع عبارت است از:میل به گرفتن حقّ ، مال یا مقامی که

در اختیار دیگری است، از راه حق یا باطل، خواه در این راه اقدامی عملی

هم انجام شود و خواه انجام نشود.بنابراین طمع، مراتب مختلفی دارد.

 

 در روایات میخوانیم:

اگر می خواهی چشمانت روشن بشود و به خیر دنیا و آخرت برسی،طمع

خود را از آنچه در دست مردم است،قطع کن!

پیامبر(ص) وصیت فرمود:از آنچه در دست مردم است، قطع امید کن!که این

وصیت بینیازی است.و از طمع بر حذرباش!که آن،فقر است.

فقیرترین مردم،شخص طمعکار است.

کسی که طمع را شعار خویش گرداند خود را حقیر کرده نمایاند.

آنچه ایمان را از انسان میگیرد طمع است.

طمع بندگی دائمی است.

طمعکار در بند خواری گرفتار است.

کسی که میخواهد بی نیاز ترین مردم باشد،اطمینانش به آنچه در دست

خداست، بیشتر باشد، از اطمینانش به آنچه در دست دیگران است.